Królowa jesieni - DYNIA

Jesień zawitała już do nas na dobre, ale nie ma co się martwić bo wraz z jesienią witamy sezon dyniowy! 

Jeśli posiadamy ogródek lub działkę to pewnie rośnie na niej królowa jesieni – DYNIA. Jeśli nie pewnie kupujemy w sklepie lub na lokalnym targu. Ale czy zwracamy uwagę na to, jaką dynie kupujemy i czym od różnią się poszczególne odmiany? Pewnie nie. Dlatego dziś opiszę najpopularniejsze w Polsce odmiany dyń i ich bogactwo naturalne.

Dynia zwyczajna ma okrągły lub podłużny kształt, kolor skórki od zielonkawego do jasnożółtego lub pomarańczowego, a miąższ może być żółty lub pomarańczowy. Może ważyć nawet do 40-50 kg. Ze względu na swój niezbyt słodki i aromatyczny smak jest najczęściej używana do przygotowywania domowych przetworów.

Dynia zwyczajna

Z herbatą na herbatce

Każdy z Nas przynajmniej raz dziennie pije filiżankę herbaty. Zielona, czarna, biała, smakowa... Jest ich wiele. Ale co tak naprawdę wiemy o trunku, który tak często pijemy?

Herbata to napar z suszonych liści i pąków rośliny o tej samej nazwie. Napar herbaciany zawiera teinę, tak więc mocna herbata jest pobudzająca, a ta słabiej zaparzona jest orzeźwiająca. W wielu krajach picie herbaty stało się tradycją, ceremonią odrywającą jej uczestników od trudów codziennego życia.
Od XVw w Japonii istnieje Droga Herbaty - droga do doskonałości. Ta ceremonia parzenia herbaty odbywa się w specjalnym ogrodowym pawilonie. Całe otoczenie wokół pawilonu powinno być stworzone w pełnej harmonii i pięknie. Na początku ceremonii uczestnicy myją ręce w specjalnie przygotowanej wodzie źródlanej, symbolizuje to przemycie duszy. Po wejściu do pawilonu goście podziwiają dekoracje (obraz, kaligrafie lub kompozycje kwiatowe) umieszczone w specjalnej wnęce. Następnie mistrz ceremonii wsypuje herbatę do miseczki, zalewa wodą, a potem ubija bambusową trzepaczką aż na powierzchni pojawi się piana. Kiedy herbata jest już gotowa goście piją ją z jednego naczynia, potem każdy z nich dostaje inny rodzaj herbaty.
W Rosjii główną rolę w ceremonii parzenia herbaty odgrywa samowar. Do ceremonia używali specjalnego rodzaju herbaty - karawanowej. Jej transport z Chin do Rosji trwał bardzo długo. W tym czasie suszona herbata, przez zachodzące w niej reakcje chemiczne, nabierała całkiem nowe walory smakowe i zapachowe. Herbata była przygotowywana z wielką starannością.
Tybetańczycy Przygotowują napar z herbaty prasowanej - 50-70g na litr wrzątku. Do takiego napoju dodają 100-1500g topionego masła z mleka jaka i soli. Całość jest ubijana do uzyskania jednolitej konsystencji. Taką herbatę nazywają czasuma. Po roztarciu czasumy z mąką jęczmienną powstaje potrawa zwana czambu.
W Chinach herbata jest parzona w haiwanie - specjalnym naczyniu w kształcie rozszerzającej się ku górze czarki. Po zalaniu herbaty wrzątkiem przykrywa się ją na 3-4 min. Chińczycy najczęściej piją zieloną herbatę bez żadnych dodatków, nawet cukru. Na północy Chin rozpowszechnione jest picie zielonej herbaty z mlekiem, masłem i solą.
Tradycja picia herbaty w Anglii ma długą historie. Napar herbaciany w Wielkiej Brytanii spożywa się o określonych porach: przy śniadaniu, w czasie lunchu i w okolicach podwieczorka o godzinie 17. W Anglii pita jest herbata pochodząca ze wschodnich Indii. Dodają do niej mleko lub śmietankę. Herbatę parzy się w czajniczkach, wsypując tyle łyżeczek herbaty ile jest używanych filiżanek. Parzy się ją 5 min. Następnie rozlewa się ją do filiżanek z wcześniej nalanym mlekiem lub śmietanką. Dolanie herbaty do mleka a nie mleka do herbaty ma względy estetyczne, uzyskuje się w ten sposób ładniejszy kolor i napój lepiej się miesza.
W Ameryce nie ma żadnych obrzędów związanych z piciem czy parzeniem herbaty. Lecz Amerykanie są prekursorami spożywania mrożonej herbaty. W 1904r Richard Blechynden (handlarz herbaty) w upalny dzień dorzucił do naparu herbacianego kostki lodu, tym samym wynalazł on mrożoną herbatę. jest ona ulubionym napojem Amerykanów. Najczęściej jest pita z cukrem lub cytryną.
We wschodniej Fryzji w Niemczech pita jest mocna herbata z odrobiną rumu oraz tradycyjna "koppkes". Jest to napar z mieszanki herbat z północno-wschodnich Indii. Parzy się ją wkładając do filiżanki kawałek kandyzu "kluntje", następnie nalewa się herbatę i dodaje "rohni" - nie ubitą śmietanę. Całości nie mieszamy, w ten sposób uzyskujemy warstwy. W ten sposób najpierw pijemy herbatę z "wulkje" - chmurką śmietany, następnie cierpką herbatę i na koniec słodzoną herbatę. Fryzyjczycy piją nie mniej niż trzy filiżanki herbaty na raz, co by uwłaczało ich tradycji. Koppkes pite jest we Fryzji 3 a nawet 5 razy dziennie.
Szkoci parzą herbatę wlewając w pierwszej kolejności do filiżanki whiskey, posypują ją cukrem, zalewają gorącą herbatą i zdobią śmietanką.

A teraz wyjawię Wam sekret parzenia herbaty. Herbatę należy parzyć w ogrzanym wcześniej czajniku, imbryku czy naczyniu. Herbata tak parzona ma więcej smaku i aromatu. Natomiast ta z zimnego naczynia jest bez smaku. I to cała filozofia i sekret parzenia dobrej herbaty. Proste, prawda? 

Na zdrowie ;)

Zasady przyrządzania surówek i sałatek

Owoce i warzywa są wszechobecne w naszej codziennej diecie. Nie wyobrażam sobie obiadu bez sałatki, surówki czy warzyw w jakiejkolwiek innej formie. Sałatki są też doskonałą przekąską na mały głód oraz dla osób dbających o figurę. Są zdrowe i pożywne, zawierają dużo witamin i składników odżywczych oraz mineralnych. Ale czy przyrządzamy je prawidłowo, tak aby zachować jak najwięcej bogactwa zawartego w warzywach i owocach?

Orientalna sałatka z kurczakiem

 

Surówki i sałatki z warzyw:

1. Wybierajmy warzywa świeże, jędrne i dojrzałe - mają one najwięcej wartości odżywczych, a po za tym przyciągają wzrok ponieważ wyglądają apetycznie i efektownie.
2. Przed przygotowaniem sałatki czy surówki warzywa należy dokładnie umyć i wypłukać (jeśli jest taka potrzeba użyjmy do tego szczoteczki) i pozostawić do ocieknięcia. Ważne jest by nie moczyć warzyw, zawarta w nich witamina C i witaminy z grupy B są rozpuszczalne w wodzie, przy moczeniu przechodzą one do wody.
3. Warzywa obieramy cienko - najwięcej cennych składników odżywczych jest umiejscowionych właśnie pod skórką.
   

Wielkanoc od kuchni

Wielkanoc jest świętem nowego początku, zwycięstwa dobra nad złem. Dawniej była znana jako święto powitania wiosny, dzięki czemu jest taka kolorowa i radosna. Święta Wielkanocne mają wielkie symboliczne znaczenie i symbole, które z biegiem czasu zatraciły swoje pierwotne znaczenie. W Wielką Sobotę szykujemy piękne koszyczki, które zanosimy do kościoła, by poświęcić i podziękować za dane nam pokarmy oraz uzyskać dobrą wróżbę na kolejny rok. Za to są odpowiedzialne symbole umieszczone w święconkach.

Jajka są symbolem nowego życia, i panującego porządku.
Chleb jest symbolem hostii, darem bożym, pokarmem nadprzyrodzonym, który zaspokaja wszystkie ludzkie potrzeby.
Mięso to zdrowie, dostatek i płodność
Sól, pieprz, chrzan to biblijne gorzkie zioła, które mają chronić pokarm przed zepsuciem. Sól i pieprz oznaczają nieśmiertelność i oczyszczenie.
Chrzan jest również odzwierciedleniem ludzkiej siły, im mocniejszy tym lepszy, oczyszcza nasz organizm w sposób dosłowny i symboliczny.
Babka wielkanocna upieczona własnoręcznie przez domowników symbolizuje bogactwo oraz doskonałość. 
Baranek to symbol Zmartwychwstałego Chrystusa Odkupiciela, baranek stanowi również ochronę przed pożarem i śmiercią domowników.
Palma Wielkanocna najczęściej zrobiona z bazi, zielonych gałązek lub wierzby, bardzo kolorowa jest symbolem zmartwychwstania. Wiecznie zielony bukszpan to znak nieśmiertelności. Zielone gałązki to znak przyrody obumierającej zimą i ożywającej wiosną. Poświęcona i trzymana do kolejnych świąt palma ma za zadanie chronić nas przed wszelkimi chorobami.
W Wielką Sobotę święcenia w kościele mają nadaną dwojaką symbolikę - wodę i ogień. Ogień, symbol Chrystusa, iskra go wywołująca oznacza zmartwychwstanie i wyjście Jezusa z grobu. Woda to oczyszczenie, uzdrowienie ciała i odrodzenie duszy. Zgodnie z tym jakie symboliczne znaczenie ma woda, według tradycji każdy powinien zostać nią oblany w Lany Poniedziałek.

Źródło: www.przedszkolepromyczek.eu

Święto Sera i Wina

21 września na Wrocławskich Pawłowicach odbyło się Święto Sera i Wina. Wzieło w nim udział ponad 20 producentów serów i wina.

Tego dnia mogliśmy spróbować wielu serów, których nie spotykamy zbyt często w sklepach. Mogliśmy także sami stworzyć swój własny ser i wziąć udział w konkursie. Degustacją sera towarzyszyła również degustacja polskich win.

Jajka

1. Jajka są źródłem pełnowartościowego białka.
2. Najlepiej jest je przechowywać w lodówce, w kartonowym opakowaniu.
3. Zachowują świeżość przez trzy tygodnie.
4. Świeże jajko włożone do szklanki z wodą opadnie na dno, tygodniowe unosi się na powierzchni.
5. Przed użyciem trzeba je umyć, a przeznaczone do jedzenia na surowo - sparzyć wrzątkiem.
6. Gotuje się je:
   - na miękko 2-3 min
   - na półtwardo 4-5 min
   - na twardo 8-10min.
7. Aby nie popękało w czasie gotowania, należy włożyć je do zimnej, osolonej wody.
8. Skorupka łatwo zejcie, jeśli pougotowaniu ostudzimy jajka w zimnej wodzie.
9. Sadzone jajka będą szkliste, jeśli posolimy je dopiero na talerzu a nie wcześniej na patelni.
10. Jajka w koszulkach powinno się gotować w osolonej wodzie z odrobiną octu. Jajko powinno się wbijać do uprzednio zamieszanej wody i tuż nad wirem.
11. Co oznaczają symbole na jajkach:
    - 0 - jajka z produkcji ekologicznej
    - 1 - jajka z chowu na wolnym wybiegu
    - 2 - jajka z chowu ściółkowego
    - 3 - jajka z chowu klatkowego.